In de media

Artikel op vrouw.nl

Artikel in het FD

Artikel in ouders van nu


Blog

 

Klagen als voedingsbodem voor resultaat

 

Mensen hadden me gewaarschuwd voordat ik startte als reisleider. Verschrikkelijk dat werk, alleen maar klagende mensen. Op de eerste avond van mijn kampeerreis in Zuid-Frankrijk begon het. De grond bestond uit rotsen. Er waren slechts enkele reizigers die de tentharingen de bodem in kregen. Kleine druppels water vielen uit de lucht. Al snel vroeg de eerste reiziger aan mij: “Arno hoe ga je dit oplossen?” Hij hield wat krom geslagen ijzer in de lucht.

 

 

Tja. Ik stapte in mijn bus en kwam net voor sluitingstijd bij Decathlon waar ik rotspinnen kocht. Ook met deze pinnen bleek het niet eenvoudig om je tent op te zetten. Een paar mannen die aan de bar zaten, schoten te hulp. In ruil hiervoor kregen ze van mij een biertje.

Toen alle tenten min of meer rechtop stonden, kwam er een vrouw in paniek op me af. “Ik ben mijn toilettas bij de wastafels kwijt geraakt.” “Al mijn spullen zitten er in.” Ze noemde producten waarvan ik het nut op een camping ter discussie kon stellen. Wel een wimperkruller, geen rotsharingen. Ik hoorde haar aan. Een dame die ons gesprek opving, had nog wel een extra tandenborstel ter beschikking. Zo ontstond een ruilhandel in toiletartikelen. Iedereen kon opgefrist aan tafel voor de welverdiende maaltijd.

Het duurde alleen wel erg lang voordat er wat op tafel kwam. Een vervelend gevoel bekroop mij, “wat gaat hier mis?”  Het schoot me te binnen dat het voor de kok zijn eerste reis was. Licht bezwaard verzocht ik de groep nog een keer de handen uit de mouwen te steken. Gewapend met snijplanken en messen ondersteunde we de chef. Eindelijk kon het eten worden geserveerd. Het was alleen te weinig. Veel te weinig.

Met een paar man stapte ik mijn bus in. We stopten bij een stalletje langs de weg voor pizza à emporter. De vette hap viel goed in de smaak. Vermoeid zocht ik mijn luchtbed op. Ik was terecht gewaarschuwd voor het werk van reisleider: Er wordt veel geklaagd op zo’n reis. Er ging ook heel wat mis.

In mijn huidige rol als leidinggevende denk ik vaak terug aan deze avond. Er is een vergelijking tussen mijn huidige werk en dat van reisleider. Al gaat het nu niet meer om rotspinnen, tandenborstels of pizza’s, voor een team is het cruciaal dat je een stap extra doet als het nodig is. In een goede groep herstel je elkaars fouten in plaats van ze uit te vergroten.

Opkomen voor elkaar betekent niet dat je een misstap onder het tapijt veegt. Net zoals ik de kok op de camping de volgende dag sprak over inkopen doen, zo spreek ik ook met medewerkers als het werk niet voldoet aan de verwachtingen.

Geklaagd werd er die hele week. Op mijn werk hoor ik andere en mezelf regelmatig klagen. Klagen over wat er niet goed gaat. Klagen dat het ergens anders beter is. Als je het op een andere manier bekijkt, klagen geeft aan waar de ruimte voor verbetering ligt. Wat er nodig is voor succes. Zolang je zelf de handschoen oppakt en niet te lang over hetzelfde klaagt, is klagen een bron van informatie en geeft hoop op betere tijden.